سکوت به چه معناست؟

 

 

آزاد ماتیان، شاعر و مترجم ایرانی-ارمنی که خود چند دوره عضو مجمع نمایندگان ارامنه اصفهان بوده است، در نوشته‌ای با عنوان فوق درباره تجربه عضویت خود در این مجمع سخن می‌گوید. او معتقد است که برای این که تصویر جامعی داشته باشیم از آنچه در زمینه املاک و دارایی‌های جامعه ارامنه می‌گذرد، نیاز به اطلاعات و حسابرسی جدی داریم. سپس ادامه می‌‌دهد:

" ... اما هیچ مکانیزمی برای حسابرسی و حسابدهی وجود ندارد. در نتیجه طرح هر پرسشی، موجه یا ناموجه، با دیوار سکوت مسئولان امور برخورد می‌کند. می‌گویند سکوت علامت رضاست. امّا در این مورد سکوت معنای دیگری هم دارد: بله، درسته، خُب که چی؟ که هیچی. ملک و املاک فروخته شده، ساختمان هشت طبقه ساخته و فروخته شده، کلوب ارامنه اصفهان درش تخته شده و ماجرا همین طور ادامه دارد. یک نمونه دیگر: برای ساختمان یک بنا، مجمع نمایندگان یک میلیون تومان بودجه پیشنهادی شورای خلیفه‌گری را تصویب کرده بود. شورای خلیفه‌گری در گزارش سالانه خود برای ساختمان این بنا 15 میلیون تومان هزینه منظور کرده بود. در جواب یکی از نماینده‌ها که در این مورد سوال کرده بود، رئیس شورای خلیفه‌گری گفت: "لازم شده، خرج کردیم، نمی‌خواهید، خرابش می‌کنیم". و جلسه سهل و ساده این اهانت را تحمل کرد و به روی خودش نیاورد. این نمونه کوچکی است، امّا به قول معروف مشت نمونه خروار است. در اینجا سکوت تنها علامت رضا نیست، نشانه اهانت هم هست، معنی‌اش این است که شما اصلاً کی هستید که ما به شما جواب بدهیم. امّا سکوت در عین حال نشانه ترس است، چون هر پاسخی می‌تواند به نوبه خود ده‌ها سوال جدید پیش بیاورد، و بعد کیه که بتواند به همه این‌ها جواب بدهد.

و اصولاً چه کسی باید پاسخ دهد؟ مصادر امور غالباً خودشان را در مقام مقدسین آسمانی می‌دانند. آن‌ها هیچ تمایلی برای گفت‌وگو با آدم‌های فانی معمولی ندارند. و اگر عنوان رهبر اعتقادی را هم یدک بکشند، در آن صورت بالاتر از هر دادخواست و پرسشی جای می‌گیرند".

 

دوهفته نامه "هويس" شماره 109

4 آبان 1390