گلندل: مقصد مهاجران ایرانی - ارمنی

 

 

گلندل، كالیفرنیا، مهم ترین شهر میزبان جامعه ارمنی در امریكاست. این شهر بالاترین درصد مقیمان نژاد ارمنی را دارد، كه بیشتر آنها در دو دهه اخیر وارد آن شدهاند.

گرچه تخمین تعداد دقیق ارمنیها در امریكا مشكل است (چون وابستگیهای قومی در سرشماری به حساب نمیآیند) اینطور گفته میشود كه حدود 40درصد دانشآموزان مدارس گلندل ارمنی هستند. از جمعیت تقریبی 200000نفری این شهر، جمعیت ارمنیها 80000 است. از تاریخ 2007، سه نفر از پنج نفر اعضاء شورای شهر، باب یوسفیان، رفیع مانوكیان و آرا نجاریان، ارمنی هستند. علاوه بر این، گِرگ كریكوریان در بُرد آموزشی مدرسه گلندل خدمت میكند، دكتر آرمینه هاكوپیان و دكتر واهه پرومیان در كالج انجمن گلندل هستند و آرداشس كاساخیان در حال حاضر كارمند شهرداری است.

شهر گلندل در منطقه لسآنجلس قرار گرفته و بعد از مسكو و لسآنجلس سومین خانه برای جامعه ارمنی ِ بیرون از ارمنستان است. اما حتی با این كه این نژاد اكثریت شورای شهر را تشكیل میدهد اكنون در كشمكش با تنوع درونی خود و جامعهی در حال تغییر است.

آنچه خواندید اطلاعاتی بود برگرفته از وبسایت آرمن پدیا. مشاهدات آماندا کواروبیاس گزارشگر لس آنجلس تایمزما را بیشتر با این شهر آشنا می کند:

 با وقت گذراندن در خیابان مركزی در قلب گلندل، نشانههای نفوذ عمیق ارمنیان به سرعت ظاهر میشوند. نانواییهایی با نوشتههای ارمنیزبان، كافیشاپها و رستورانهایی كه خوراكیهای ویژه مانند باقلوای چرب و نرم و كباب بره ارائه میكنند.

گلندل نسلها بهشت ارمنیان بوده است، نقطه ورود مهاجرینی از ارمنستان، و همین طور از تركیه، ایران و اتحاد شوروی سابق. آنها اكنون 40درصد خیابان سن فرناندوی شهر 210000 نفری را تشكیل میدهند.

اما تا امسال این اتفاق نیفتاده بود كه جامعه ارمنی یك موقعیت سیاسی عمده را رقم بزند: بردن اكثریت صندلیهای شورای شهر.

بسیاری از امریكاییهای ارمنی به نتایج انتخابات افتخار میكنند و میگویند جامعهای كه زمانی در حاشیه حكومت محلی بود، حالا نقش محوری بازی میكند. اما همینطور هم میدانند كه بخش اكثریت امریكایی- ارمنی ِ شورای پنجنفره، بازتابدهنده جامعهای یكدست نیست.

جمعیت ارمنیها با وجود بزرگ بودن آن دارای گوناگونی و تنوع زیادی است. امریكاییهای ارمنیِ پولدارِ نسل دوم و سوم، در محلههای تپههای بالای شهر زندگی میكنند در حالی كه مهاجرین اخیر در محلههای كمدرآمدنشین زندگی میكنند.

ارتباط بین این دو بخش، امریست كه ارگانهای خدمات اجتماعی و كلیسای ارمنی با آن در كشاكش هستند. گاهی مهاجرین جدید شكایت دارند كه انتظاراتشان از زندگی در امریكا به سختی برآورده میشود، مخصوصا به خاطر دانش محدود آنها در زبان انگلیسی.

آنجلا ساوویان، رئیس محلی انجمن رفاه ارمنیان، میگوید: "بعضی از مردم نمیتوانند شغلی پیدا كنند كه آنها را از وضعیت بد اقتصادیشان بیرون آورد. آنها در بدهی فرو میروند چون بچههاشان هرچه همسایهها دارند میخواهند. فقیر بودن در این كشور بسیار سختتر از جاییست كه از آن مهاجرت كردهاند".

جایی كه روزگاری سنگر نیروی سیاسی پروتستان، آنگلاساكسون و سفید بود حالا خانه حدود 85000 ارمنی و یكی از بزرگترین جوامع ارمنی بیرون ارمنستان است.

علاوه بر منطقه خرید پر هیاهوی خیابان مركزی، گلندل خانه حداقل نیمی از یك دوجین روزنامه ارمنی زبان است، و تلویزیونهای كابلی كه با تاكشوهای ساخته ارمنیان و برنامههای مسائل جمعی پر شدهاند.

خانوادههای ارمنی از سال 1920 در این شهر زندگی كردهاند، اما بافت اجتماعی مهاجرت تا 1970 تغییر نكرد؛ یعنی زمانی كه ارمنیانی كه در طول دوره نسلكشی تركیه در دنیا تارومار و پراكنده شده بودند خود را پی در پی از لبنان، ایران و جمهوری ارمنستان شوروی ریشهكن كردند. آنها به خاطر حوادث دنیا كه آنها را از مسیحی بودن آزادانه ممانعت میكرد و از تبعیضهای ضد ارمنی فراری میداد، وادار شدند این كشورها را ترك كنند. بسیاری به گلندل كشیده شدند و بسیاری به هالیوود شرقی و فرسنو.

ترجمه: نسیم نجفی

 

دوهفته نامه "هويس" شماره 86

19 آبان 1389