اعتراضات گسترده به مرگ شهروند ارمنی به دست محافظان نماینده مجلس ارمنستان

 

 

17 ژوئن (28 خرداد) در رستوران و تالار پذیرایی هارسناکار ایروان میان چند تن از مشتریان که بعدها معلوم ‌شد همه از پزشکان نیروهای مسلح کشور بوده‌اند و ماموران امنیتی رستوران درگیری پیش می‌آید. بنا به روایت مقامات رسمی، دلیل درگیری حضور این پزشکان با لباس نامناسب (گرمکن ورزشی) بوده است. به نوشته رسانه‌ها، بعد از این پیشامد، صاحب رستوران، روبن هایراپتیان،که نماینده مجلس ملّی جمهوری ارمنستان و رئیس فدراسیون ملی فوتبال کشور است، به محافظانش دستور می‌دهد تا درسی به مشتریان نافرمان بدهند. پنج پزشک به دست محافظان به شدّت مضروب و به بیمارستان منتقل می‌شوند. یک تن از آن‌ها، واهه آوِدیان، به هوش نمی‌آید و چند روز بعد، روز 29 ژوئن (9 تیر) می‌میرد.

مرگ این پزشک سی‌وسه ساله که صاحب دو فرزند است گویی بهانه‌ای شده است برای فوران خشم فروخفته مردم از بی‌قانونی و رفتار مستبدانه دولتمردان قدرتمند کشور. چند سال پیش محافظان روبرت کوچاریان در رستورانی مردی را که گویا با رئیس جمهور محترمانه صحبت نکرده بود به دستشویی رستوران بردند و آن قدر کتک زدند تا مُرد. اینک صدها تن از شهروندان ارمنی در خیابان‌های ایروان به حرکت درآمده‌اند تا خواهان برکناری روبن هایراپتیان از نمایندگی مجلس، ریاست فدراسیون فوتبال و محاکمه او در دادگاه شوند. دو هزار نفر در نزدیکی رستوران هارسناکار در مراسم شمع‌افروزی به مناسبت مرگ این پزشک جوان شرکت کرده‌اند. در دست معترضان پلاکاردهایی بود که روی‌شان نوشته شده بود من واهه آودیان هستم. داویت ساناساریان، از سازمان‌دهندگان حرکت اعتراضی علیه مرگ واهه آودیان گفته است: مرگ واهه برای همه ما چالشی است که به زندگی در بردگی ادامه دهیم یا به پا خیزیم و بگوییم چنین چیزی دیگر تکرار نخواهد شد. این سخنان نشان می‌دهند که مسئله فراتر از یک پیشامد تصادفی است و جان مردم از بی‌قانونی سیاستمداران و محافظان‌شان به لب رسیده است. احزاب سیاسی گوناگون با دیدگاه‌های بسیار مختلف ، از کنگره ملّی و میراث گرفته تا داشناکسوتیون، این واقعه را محکوم کرده‌ و خواهان محاکمه و مجازات عاملان و آمران آن شده‌اند.

روز 3 ژوئیه (13 تیر) روبن هایراپتیان از نمایندگی مجلس استعفا داد. او پیش از این اقدام با رئیس جمهور سرژ سرکیسیان مشاورت کرده بود. در اطلاعیه‌ای که او به این مناسبت منتشر کرده آمده است: همه چیزم را می‌دادم اگر می‌شد در آن شب شوم آنجا بودم، مانع این مصیبت می‌شدم، جلوی مشت‌هایی را که زندگی جوانی را گرفتند، خانوده‌ای را به عزا نشاندند و کودکانی را یتیم کردند بگیرم. همه چیزم را می‌دادم اگر می‌توانستم سیر وقایع را به عقب برگردانم. امّا افسوس که این کار ممکن نیست. واهه دیگر نیست. و من باید با این واقعیت تلخ زندگی کنم. باید به چشم اعضای خانواده‌اش نگاه کنم. و نمی‌دانم چگونه می‌توانم این کار را بکنم. می‌گویند همه مسببان باید مطابق قانون محاکمه شوند. اطمینان دارم همین طور خواهد بود. اگر صد نفر مقصر باشند، هر صد نفر محاکمه خواهند شد.

لحن بیانیه از قصد هیئت حاکمه برای دلجویی از بازماندگان قربانی حادثه حکایت می‌کند. در عین حال روبن هایراپتیان اعلام می‌کند که در زمان وقوع حادثه در رستوران حضور نداشته است. اعتراضات گسترده به ضرب و شتم آودیان و مرگ او جزئی از حرکت مدنی رو به گسترشی است که خواهان محدود کردن قدرت الیگارشی سیاسی-مالی حاکم بر کشور است.

 

دوهفته نامه "هويس" شماره 126

21 تیر 1391