مالاکیان و ورنوی چه طور با هم کنار آمدند؟

 

 

ارامنه او را به نام آشوت مالاکیان می‌شناسند، کارگردان ارمنی فیلم مایریک (مادر) و سینمادوستان به نام هانری ورنوی، کارگردان فیلم‌های مشهوری چون دسته سیسیلی‌ها و توپ‌های سن سباستین. کسی که ستارگان مشهوری چون ژان گابن، آلن دلون، آنتونی کوئین، عمر شریف و کلودیا کاردیناله را جلوی دوربین هدایت کرده است.

آشوت مالاکیان در سال 1920 در شهر رودوستو ترکیه به دنیا آمد. در سال 1924 خانواده مالاکیان که از کشتار ارامنه در امپراتوری عثمانی جان سال به در بردند، مانند هزاران خانواده ارمنی دیگر به یونان می‌گریزند. آن‌ها قصد دارند از آن جا به مکزیک مهاجرت کنند، امّا سر راه در شهر مارسی فرانسه ماندگار می‌شوند و در سال 1930 به پاریس نقل مکان می‌کنند. در سال 1943 مالاکیان در رشته مهندسی دیپلم می‌گیرد، امّا او عاشق سینما رفتن و فیلم دیدن بود و شک نداشت که روزی خودش فیلم خواهد ساخت.

در سال 1945 به مناسبت سی‌اُمین سالگرد قتل عام ارامنه، رشته مقاله‌هایی برای روزنامه لا مارسز می‌نویسد. نوشته ی او اتفاقاً کنار نامه خواننده‌ای از استرالیا قرار داشته به نام هانری ورنوی. سردبیر صلاح می‌بیند از آن به بعد مقالات را به نام ورنوی چاپ کند. به این ترتیب نام او می‌شود هنری ورنوی و برای فرانسویان و دنیا به همین نام شناخته می‌شود.

 

تصویری از فیلم مایریك، ساخته مالاكیان (1991)

 

ورنوی و مالاکیان چه طور با هم کنار می‌آیند؟ این چیزی است که خبرنگاری از او می‌پرسد و پاسخ او چنین است: "راستش آشوت و هانری خیلی هم با اُخت نشده‌اند. ورنوی اوائل جانشین مالاکیان شد، امّا بعد خودش شخصیت مستقلی پیدا کرد. بله، امّا آیا می‌توان فرهنگی را که با شیر مادر از آن تغذیه کرده‌ای به فراموشی سپرد؟ انکار ریشه‌هایت به این می ماند که خودت را انکار کنی".

او در سال 1948 نخستین فیلم خود را که یک فیلم مستند درباره شهر مارسی است کارگردانی می‌کند. نخستین فیلم داستانی بلند او فیلمی است به نام گاو و زندانی با بازی فرناندل که از مشهورترین کمدین‌ وقت فرانسه بود.

هانری ورنوی از سال 1955 یک رشته فیلم با بازی ژان گابن کارگردانی کرد، فیلم‌هایی چون آدم‌های بی‌نام‌ونشان (1955)، رئیس (1961) و دسته سیسیلی‌ها (1969). موفقیت تجاری فیلم‌های او راه را برای کارگردانی فیلم‌های آمریکایی عظیم مانند ساعت بیست‌وپنج و توپ های سان سباستین (هر دو با شرکت آنتونی کوئین) هموار کرد. می‌شود گفت این فیلم‌ها همه کار ورنوی بودند. امّا مالاکیان اواخر عمر قد راست کرد. دو فیلم آخر هانری ورنوی، مایریک (مادرـ 1991)، و خانه شماره 588 خیابان پارادی (1992) بر زندگی‌نامه خود او استوارند. فیلم  مایریک، داستان فرار خانواده او از کشتارهای عثمانی و استقرار آن‌ها در فرانسه است با بازی عمر شریف و کلودیا کاردیناله.

آشوت مالاکیان در سال 2002 در گذشت و در مراسم باشکوهی با شرکت روشنفکران ارمنی-فرانسوی و بازیگران سرشناس فیلم‌هایش در پاریس به خاک سپرده شد. 

 

دوهفته نامه "هويس" شماره 116

19 بهمن 1390